Salim Solmazgül




Salim Solmazgül, 1975 yılında Tokat ili Artova ilçesi Aktaş köyünde dünyaya geldi. Ortaokul yıllarında şiirle tanıştı. 1994 yılında halk şiirine yöneldi ve soyadını kendine mahlas olarak seçti. Küçük yaşta şiirlerini duyduğu Pir Sultan Abdal, Şah Hatayi, Kul Himmet, Nesimi, Yemini, Virani ve Fuzuli gibi büyük ozanların şiirleri onu etkiledi.

Halk şiiri ve ozanlarla ilgili araştırmalar yaparak bu konulardaki bilgisini artırdı ve kendisini geliştirdi. 1998 yılında ilk şiir kitabı olan "Kimse Hancı Değil" i, 2000 yılında ikinci şiir kitabı olan "İnsanın Zencisi Beyazı Olmaz" ı yayınladı. Şiirleri aralarında Cem, Müdafaa-i Hukuk gibi dergilerinde bulunduğu bazı dergi ve gazetelerde yayınlandı.

Halk şairleri arasında başta Everekli Seyrani olmak üzere Aşık Mahzuni ve Aşık Hüdai'nin onun için ayrı bir yeri ve önemi vardır. Üçüncü şiir kitabının hazırlıklarını yapmakta olan Solmazgül, halk şiirini sevdirmeyi amaçlamaktadır.


DÖKMEYE GELDİM

Dünyaya oturup yatmaya değil
Bir nehir misali akmaya geldim
Efendi pozunda sömürücünün
Pis çamaşırını dökmeye geldim

Zalimin yanında ah der miyim ben
Asılsam kesilsem inler miyim ben
Hoca rahip haham dinler miyim ben
Zalimin zulmünü yıkmaya geldim

Ä°nsan olan bana kabahat bulmaz
Yoksulluk biterse ikilik kalmaz
İnsanın zencisi beyazı olmaz
Asaleti kökten sökmeye geldim

Korkarsam namerdim kısa ömürden
Asla hoşlanmadım beyden emirden
Zalimin bileÄŸi olsa demirden
Solmazgül ben onu bükmeye geldim.


BÄ°R KAMÄ°LE VARAMADAN

Bülbül kesmez figanını
Gidip gülü saramadan
Cahil bilmez kendisini
Bir kamile varamadan

Kimse beni duymaz sağır
İstediğin kadar bağır
Yıllar geçer ağır ağır
Bir gün yüzü göremeden

Ben alıştım ağlamaya
CiÄŸerimi daÄŸlamaya
Dert dökerim bağlamaya
Tellerine vuramadan

Söylesemde cahil bilmez
Beden ölür aşık ölmez
Her Kays olan mecnun olmaz
Canana can veremeden

Solmazgül ne söyler dilin
Bütün dertler bana gelin
Yiğit olan ölmez bilin
İkrarında duramadan


BÄ°LMESÄ°N DÄ°YE

Suskun olanlara efendi derler
Hiç aklı başına gelmesin diye
Yüzüne bakıp da bir de överler
Aptal olduÄŸunu bilmesin diye

Dünya nimetinden mahrum kalanlar
Hakkını aramaz suskun olanlar
Onları avutur türlü yalanlar
Şaşırıp yolunu bulmasın diye

Ah ÅŸu yoksulluÄŸa kader diyenler
Sabah akÅŸam yavan ekmek yiyenler
Bilin artık kimdir sizi soyanlar
Hakkımızı kimse çalmasın diye

Ey Solmazgül nedir bizdeki haller
İsterim susmasın konuşsun diller
Açın gözünüzü açın yoksullar
Davamız mahşere kalmasın diye


Ä°NSAN-I KAMÄ°LLER ANLAR HALÄ°NDEN

Sakın umudunu yitirme gönül
Mecnun isen Leyla geçer çölünden
İnsan gibi yaşa insan gibi öl
İnsan-ı kamiller anlar halinden

Bilirsin bu dünya fanidir fani
Var mı hiç ölmeyen var ise hani
Gel boş yere üzme bu garip canı
Ağlasan da gülmek gelir elinden

Bir sen misin dertli elde neler var
İnsan hep gülmez ki bazen de ağlar
Akşam batan güneş sabaha doğar
Anla artık Solmazgül’ün dilinden


KUL NEYLER BANA

Mana aleminde Mecnun olmuÅŸum
Gayrı bundan sonra çöl neyler bana
Bana benden yakın dostu bulmuşum
Dağ başından geçen yol neyler bana

Arif olan anlar heyecanımı
Dosta kurban edem şirin canımı
Aşk ile yaşarım her bir anımı
Bir anda geçse de yıl neyler bana

Aşk öğretmen oldu dersimi aldım
Bendeki ben ile ummana daldım
Yokluk alemine Süleyman oldum
Bu saatten sonra mal neyler bana

Solmazgül aşk açtı bu kör gözümü
İnsan sevgisinde buldum özümü
Çekinmeden söyler oldum sözümü
Enelhak diyorsam kul neyler bana


KEL GÖRÜNÜR

İnsanadır benim sevdam
Diken bana gül görünür
Hor bakamam hiç kimseye
Her çiçekte bal görünür

İçtiğim aşkın şerbeti
Sevgi yenecek nefreti
Budur dünya adaleti
Takke düşer kel görünür

Aşk deryasına dalınca
Yüreğe sevgi dolunca
Aslı gibi yar bulunca
Kerem yanar kül görünür

Solmazgül hallerim böyle
Sen dertleri derman eyle
Alıp verdiğim nefesle
Zaman geçer yol görünür



http://www.turkuler.com