O iyi insanlar,o güzel atlara binip gittiler...

Demirciler Çarşısı Cinayeti'nin girişinde ve İnce Memed'de birkaç kez tekrarlanır bu cümle.

Aslen eski bir Anadolu hikayesindendir.

Hikaye ÅŸu;

Bilirsiniz çerçiler vardı eskiden...Katır sırtında köy köy gezer,köylünün ufak tefek ihtiyaçları,incik boncuk vesaire türü şeyler satarlardı.
İşte bunlardan birinin,Çukurovalı bir çerçinin yolu ilk kez Urfa'ya düşer.Şehrin tam girişinde inanılmaz güzellikte bir çok hara görür.Urfa at yetiştiriciliği ile meşhurdur o yıllarda.Bu haraların içinde birbirinden güzel atların özgürce koşuşturduğunu görür.Sonra şehirin içine sürer katırı.Bütün kapılar açılır,herkes yarışır akşam misafir etmek için onu.Bu güzel şehirde on gün geçirir mutluluk içinde ve sonra üzülerek de olsa katırına biner,yoluna devam eder.
Aradan yıllar geçer,oğullarını büyütmüş,mesleği devretmiş,emekli olmuştur artık.Aklına Urfa düşer bir gün,tekrar görmek ister o güzel şehiri ve güzel insanlarını.
Urfa'nın girişine geldiğinde görür ki,bütün haralar viran olmuştur.Şehire girer,bir tek açık kapı göremez.Üzüntü ve hayal kırıklığı içerisinde şehirin çıkışına yaklaşırken,evinin önünde,sedirinde dinlenen bir ihtiyar görür;yaklaşıp sorar:
-Selamın Aleyküm dayı,birşey danışacağım müsaadenle.
-Ve Aleykümüsselam evlat;buyur?
-Ben yıllar önce ilk kez geldiydim bu memlekete.Birbirinden güzel atlarınız vardı sizin,ne oldu Allah aşkına onlara?Bir de evleriniz,sokaklarınız misafirperverlikte biribiriyle yarışan iyi insanlarla dolu idi;şimdi kapılar ardına kadar kapalı,sokaklar bomboş.Nerede o güzel atlar,o iyi insanlar?
-Aaaah ahhh,hiç sorma evlat!O iyi insanlar,o güzel atlara binip gittiler...

Sevgiler,
KAAN

Değerli üstad Yaşar Kemal ömrü yazmakla geçen bir yazar ve folklorcudur. orta okul yıllarında okuduğum İnce Memed benim için vazgeçilmez bir klasik eserdir. ellerine yüreğine sağlık usta....